Vaaz Kategorileri
İman Konuları
İbadet Konuları
Sosyal Konular
Ramazan Vaazları
Dini Günler ve Geceler
DİB Örnek Vaazları
Kur'an'dan Öğütler
Genel Konular
islam ve Aile
Görev,Sorumluluk,Ahlak
Mevlid-i Nebi Vaazları
Ana Menü
Çocuklar İçin
Kur'an Öğreniyorm
Dinimi Öğreniyorum
Dini Bilgiler
Oyunlar
Ansiklopedi ve sözlük
Osmanlıca Sözlük
İslam Ansiklopedisi
Dini Sözlük
Dini Terimler
Küçük Lügat
Dini Kitaplar
P.Hayatı Salih Suruç
Kur'an ve Bilim
Günümüzde İslam
Kıssadan Hisse
Ehli Sünnet Yolu
İslam Tasavvufu
En Güzel Örnek
Gıybet Hastalığı
Adım Adım Kurtuluş
Mesneviden Öyküler
Önceki Vaaz Sonraki Vaaz
Güzel Bir Kul Olabilmek

                                                                    Vaaz Resimleri: w.jpg

Bize verilen ömrün hikmeti Cenâb-ı Hakk’a güzel bir kul olabilmek, kullukta bir seviyeye ulaşabilmek. İnsanlar arasında en büyük derece olan peygamberlik de hep bu abdiyyet/kulluk içinde Hak vergisi ilâhî bir rütbe olmuştur. Dolayısıyla bütün mü’minlere şart: Güzel Bir Kulluk

Güzel bir kul olabilmek nedir?

Hayatımızın her safhasına İslâm’ın güzelliklerini yansıtabilmektir. İslâm’ı hayatımızın hiçbir safhasında unutmamak; meselâ ticarî hayatta unutmamak, aile hayatında unutmamak, beşerî münasebetlerde unutmamaktır. İbâdetlerimizi ilâhî bir vecd, istiğrak ve coşku hâlinde îfâ edebilmektir.

Cenâb-ı Hakk’ın bizlere Kur’ân’daki ilâhî tâlimatları, hep güzel kul olabilmemizin yolunu ve düsturunu göstermektedir. Nitekim İsrâ Sûresi’nin 22’nci âyetinden 40’ıncı âyetine kadar geçen ilâhî beyanlara baktığımızda bu gerçeği görmekteyiz. Bahsettiğimiz âyetlerde Cenâb-ı Hak, Peygamber Efendimiz’in şahsında, bütün ümmete tembihlerde bulunuyor, mesajlar veriyor. Bu mesajların en temel özelliği de, bütün hak dinlerde aynı olmasıdır. Yani insanlığa gönderilmiş olan dinlerde toplumların sosyal yapısına göre teferruatlarda farklılıklar bulunabilir. Fakat buradaki mesajlar, bütün hak dinlerde aynı olmuştur.

Cenâb-ı Hak buyurur:

وَقَضَى رَبُّكَ اَلاَّ تَعْبُدُوا اِلاَّ اِيَّاهُ وَبِالْوَالِدَيْنِ اِحْسَانًا اِمَّا يَبْلُغَنَّ عِنْدَكَ الْكِبَرَ اَحَدُهُمَا اَوْ كِلاَهُمَا فَلاَ تَقُلْ لَهُمَا اُفٍّ وَلاَ تَنْهَرْهُمَا وَقُلْ لَهُمَا قَوْلاً كَرِيمًا

“Rabbin, sadece kendisine kulluk etmenizi, ana-babanıza iyi davranmanızı kesin bir şekilde emretti. Onlardan biri veya her ikisi senin yanında yaşlanırsa, kendilerine «Üf!» bile deme; onları azarlama; ikisine de güzel söz söyle!..”[1]

Âyetteki birinci mesaj:

Yalnız Allâh’a kulluk. Hiçbir fânîye kul olunmayacak yalnız Allâh’a kulluk yapılacak ve ancak O’na teslim olunacak, O’ndan mağfiret dilenecek, O’na ibâdet edilecek…

İkinci mesaj:

Anne-babaya iyi davranmak. Dünyaya gelişe bir sebep ve vesile olmuş olan anne-babaya güzel muâmele. Cenâb-ı Hak;

اِمَّا يَبْلُغَنَّ عِنْدَكَ الْكِبَرَ اَحَدُهُمَا اَوْ كِلاَهُمَا فَلاَ تَقُلْ لَهُمَا اُفٍّ

Onlardan biri veya ikisi senin yanında yaşlandığı veya ihtiyarladığı zaman, sakın ha onlara üf deme!” buyuruyor

Demek ki insan yaşlandıkça bir çocukluk devresine giriyor. Güç, kuvvet kesiliyor. Nasıl vücut güç-kuvvetini kaybediyorsa, zihnî melekeler de zaman içinde gücünü kaybedebilir. Bu durumda anne-baba, üf dedirtmeye müsait çocuksu bir hareket yapabilir.

Fakat böyle bir anda ilâhî mesaj gayet açık:

فَلاَ تَقُلْ لَهُمَا اُفٍّ

«Sakın ha onlara üf bile deme!»

Muhterem Kardeşlerim

Kâ‘b bin Ucre -radıyallâhu anh- rivâyet eder:

Rasûlullah -Sallâllâhu Aleyhi ve Sellem-, bizden, minbere yakın oturmamızı isteyince, minberin tam önünde topluca oturduk. Bir basamak çıktı; «Âmîn!» dedi. Bir basamak daha çıktı. Yine «Âmîn!» dedi. Bir basamak daha çıktı. Yine «Âmîn!» dedi.

Minberden indiğinde;

“–Ey Allâh’ın Rasûlü! Bugün biz, Siz’den daha önce işitmediğimiz yeni bir şey işittik.” dedik.

Bunun üzerine buyurdu ki:

“–Minberde iken Cebrâil geldi.

Bana birinci basamakta iken;

«–Ramazân-ı şerîfe erişip de bağışlanmayan rahmetten uzak olsun!» dedi.

Ben de; «Âmîn!» dedim.

İkinci basamağa çıktığımda;

«–Yanında Sen’in adın söylendiği hâlde Sana salât ve selâm getirmeyen rahmetten uzak olsun!» dedi.

Ben de; «Âmîn!» dedim.

Sonra üçüncü basamağa çıktığımda;

«–Ana-babasının yaşlılığına erişip de veya bir tekinin ihtiyarlığını görüp de, cenneti kazanamayan kişi rahmetten uzak olsun!» dedi.

Ben de; «Âmîn!» dedim.”[2]

Bu hadîs-i şerifte Cebrâil’in Allah’tan getirdiği üç tane îkaz var:

İlki, baştan sona ilâhî rahmet, bereket, merhamet ve af dolu olan Ramazân-ı şerîfi, bağışlanmamıza vesile olabilecek güzelliklerle en iyi şekilde değerlendirebilmek.

Diğeri, Efendimiz -Sallâllâhu Aleyhi ve Sellem-’in kıymetini iyi idrâk edebilmek. Peygamber Efendimiz ki, Cenâb-ı Hakk’ın ümmet-i Muhammed’e çok büyük bir lutfudur. O yegâne örnek, üsve-i hasene…

İnsanoğlunun başından ne kadar problem geçecekse veyahut da büyük mükâfatlar yaşanacaksa, hepsinin bir benzeri Efendimiz’in başından geçmiş. Efendimiz -Sallâllâhu Aleyhi ve Sellem-, ümmetine çok müşfik, çok merhametli bir Peygamber. O’na mukabil borcumuz çok. Bunların en büyüğü de, hiç şüphesiz O’na candan selâm ve salevât-ı şerîfe…

Hadîs-i şerîfin üçüncü mesajı ise, anne ve babalarımıza onlar yaşlandığında nasıl muâmele edeceğimiz hakkında. Onlara hizmet ve itaat şart. Ancak anne-babaya itaat, Allâh’a itaate mânî oluyorsa, o zaman orada itaat olmaz.

Çünkü her şeyden önce birinci şart, Allâh’a itaat…

Fakat Allâh’a âsî olan anne-babalara da tavrımızın, her şeye rağmen mâruf yani iyilik ve ihsân üzere olması gerektiği de yine Cenâb-ı Hakk’ın emridir.

Cenâb-ı Hak, anne-babaya olan iyi davranmanın mahiyetini şöyle bildiriyor:

وَاخْفِضْ لَهُمَا جَنَاحَ الذُّلِّ مِنَ الرَّحْمَةِ وَقُلْ رَّبِّ ارْحَمْهُمَا كَمَا رَبَّيَانِى صَغِيرًا

“Onları esirgeyerek alçakgönüllülükle üzerlerine kanat ger ve: «Rabbim! Küçüklüğümde onlar beni nasıl yetiştirmişlerse, şimdi Sen onlara (öyle) rahmet et!..» diyerek duâ et!”[3]

Yani hem ihtiyar ve âciz anne-babaya bakılacak hem de onlara bir vefâ borcu olarak kendilerine duâ edilecek. Bu şekilde Allâh’ın rahmeti ve rızâsı kazanılmış olacak.

Dünya evine girenler, bilhassa şu iki hususta dikkatli olmalılar:

a. İhtiyar anne-babalarına hürmet ve saygıda kusur etmeyecekler,

b. Güzel, sâlih ve sâliha bir nesil yetiştirmeye gayret edecekler.

Evliliğe adım atan her gencin en mühim vazifeleri bunlar. Nihayetinde onlar da bir gün aynı hâli yaşayacaklardır.

Değerli Kardeşlerim

Cenâb-ı Hak, hayatın merhalelerinden bahsediyor. Bütün bir ömrü şöyle hülâsa ediyor:

وَمَنْ نُعَمِّرْهُ نُنَكِّسْهُ فِى الْخَلْقِ اَفَلاَ يَعْقِلُونَ

Kime uzun ömür verirsek, Biz onun yaratılışını (gençliğini ve güzelliğini) bozar, beli bükük hâle getiririz. O kimseler bunu idrâk etmez mi? (Yolculuk ne tarafa?)” [4]

İnsan önce âcizlikle dünyaya geliyor. Anne-babanın kollarında ve şefkatinde büyüyor. Burada anne-babanın da mühim bir rolü var. Onların ömrünü hayır-hasenâtla doldurması lâzım.

Cenâb-ı Hak, insana gençlik yıllarında güç ve kuvvet veriyor. Sonra gücü, kuvveti ve bu yaratılışı tersyüz ediyor. Yavaş yavaş bel bükülüyor, vücuttaki, birtakım mekanizmalar, cihazlar gücünü kaybettiği gibi zihnî melekeler de gücünü kaybedebiliyor, dolayısıyla tahammül azalıyor.

Bu hakikati devamlı olarak tecellî ettiren Cenâb-ı Hak soruyor:

اَفَلاَ تَعْقِلُونَ

«Akıl erdirmez misiniz?

فَاَيْنَ تَذْهَبُونَ

Yolculuk nereye?»

Mesele yolculuğumuzu idrâk edip sâlih bir kulluk yapabilmek. Rabbimiz, bu meyanda şöyle buyurur:

رَبُّكُمْ اَعْلَمُ بِمَا فِى نُفُوسِكُمْ اِنْ تَكُونُوا صَالِحِينَ فَاِنَّهُ كَانَ لِلاَوَّابِينَ غَفُورًا

“Rabbiniz, sizin kalplerinizdekini çok iyi bilir. Eğer siz sâlih olursanız; şunu bilin ki, Allah kötülükten yüz çevirerek tevbeye yönelenleri son derece bağışlayıcıdır.”[5]

Cenâb-ı Hak, kalplerdekini en iyi bilendir. O, kullarına şahdamarından daha yakın olduğunu haber veriyor.

وَنَحْنُ اَقْرَبُ اِلَيْهِ مِنْ حَبْلِ الْوَرِيدِ

“Biz ona şahdamarından daha yakınız” [6] 

Kişi ile kalbinin arasına gireceğini bildiriyor.

وَاعْلَمُوا اَنَّ اللهَ يَحُولُ بَيْنَ الْمَرْءِ وَقَلْبِهِ

“Bilin ki Allah, kişi ile kalbi arasına girer.”[7]

Bütün hissiyâtımızı Allah, bizden daha iyi biliyor. Fakat dâimâ bize rahmet kapılarını açıyor ve kurtuluş yollarını gösteriyor. Bizden istediği, kötülüklerden yüz çevirerek tevbe edebilmemiz.

Ancak tevbenin de lâfla olması kâfî değil. Tevbe, kötülüklerden yüz çevirmek, yani kötülüklerden nefret etmekle başlar. Böyle bir tevbe, yani tevbe-i nasuh dediğimiz çok samimî bir tevbe, bütün rahmet ve cennet kapılarının yegâne anahtarıdır.

Ancak Cenâb-ı Hak, tevbe ederken şeytanın bizi kandırmamasını istiyor:

وَلاَ يَغُرَّنَّكُمْ بِاللهِ الْغَرُورُ

“…Şeytan, Allâh’ın affına güvendirerek sizi kandırmasın.”[8]  buyuruyor.

 

Yani tevbe lâfızda kalmamalı. Kalpte de tecellî etmeli. Bundan sonra diğer bir ilâhî mesajda Sosyal vazifelerimiz hatırlatılıyor.

Âyet-i kerîmede buyurulur:

وَاَتِ ذَا الْقُرْبَى حَقَّهُ وَالْمِسْكِينَ وَابْنَ السَّبِيلِ وَلاَ تُبَذِّرْ تَبْذِيرًا

“Akrabaya, yoksula, yolcuya hakkını ver!”[9]

Demek ki ilk bakmakla mükellef olduğumuz, mecbur olduğumuz, bakmaya mahkûm olduğumuz en başta, akrabamız.

 

Ondan sonra yoksullar; sonra da yolda, meşakkatte ve müşkül durumda kalmış olanlar geliyor.

Yani Cenâb-ı Hak, kendimizin dışındakilerden bizi mes’ul tutuyor. O, bize mülkü emânet olarak veriyor. Gerçekte ise mülk, Allâh’a ait. Kul, bir veznedar, bir tasarrufçu ve bu tasarrufundan da mes’ul. Demek ki varlıklı kul, yoksulun emanetçisi. Yoksula bakmakla mükellef. Ona bigane kalamaz.

Cenâb-ı Hak;

وَلاَ تُبَذِّرْ تَبْذِيرًا

“Gereksiz yere de saçıp savurma!”[10]  buyuruyor. Yani;

«Mülk emânet olduğu için, kendine ait bir lüks yaşayışın da olmasın. Yoksulu gör, zulüm altındakileri gör, muhtaçları gör. Onlardan ibret al.» diyor.

Saçıp savuranlar hakkında da;

اِنَّ الْمُبَذِّرِينَ كَانُوا اِخْوَانَ الشَّيَاطِينِ وَكَانَ الشَّيْطَانُ لِرَبِّهِ كَفُورًا

Onlar, şeytanın arkadaşlarıdır. Şeytan da çok nankördür.”[11] buyuruyor.

Peki burada neyi ölçü alacağız?

Topluma baktığımız zaman, eline imkân geçenler; «Mal benimdir.» diyor, istediğine göre harcıyor. «Bir daha dünyaya gelmeyeceğim.» diyor, har vurup harman savuruyor. Nefis aldatmacasına kapılıyor.

Oysa ölçü, peygamberlerin ve sahâbenin ölçüsü.

Cenâb-ı Hakk’ın gönderdiği peygamberler arasında çok müşkül durumda olan da mevcuttur, çok varlıklı olan da. Fakat varlıklı peygamber, asla kalbini kasa yapmamış ve servetini dâimâ kalbinin dışında taşımıştır. Malının esiri olmamış, onu emânet olarak ilâhî rızâya uygun şekilde kullanmayı bilmiştir.

Ecdâdımız Osmanlı’ya baktığımızda onlar da ilk üç asır böyle bir istikamette yaşamışlardır. Yani Osmanlı, Allâh’ın servetini kullanmayı bildi ve Cenâb-ı Allah da onları üç asır içinde 24 milyon kilometrekareye hâkim kıldı.

Mühim olan Allâh’a kul olabilmek ve mülkün kimin olduğunun farkına varabilmek. Onun için şeytanla bir müştereklik/ortaklık olmaması şart. Çünkü şeytanla müştereklik, cennete girmeye en büyük engeldir. Bu engele takılmak da ne büyük bir hüsrandır.

Muhterem Kardeşlerim

Mülk de biz de Allâh’a aitiz. Bu sebeple hem malımızla hem de kendi güzel hâlimizle gariplerin gönüllerini alıcı olmalıyız. Bu noktada Cenâb-ı Hak, bir incelik ve zarâfet bildiriyor:

وَاِمَّا تُعْرِضَنَّ عَنْهُمُ ابْتِغَاءَ رَحْمَةٍ مِنْ رَبِّكَ تَرْجُوهَا فَقُلْ لَهُمْ قَوْلاً مَيْسُورًا

“Eğer Rabbinden umduğun, beklemekte olduğun bir rahmet için onların yüzüne bakamıyorsan, hiç olmazsa kendilerine gönül alıcı bir söz söyle.”[12]

Efendimiz -Sallâllâhu Aleyhi ve Sellem-’in yanına garipler, yalnızlar, kimsesizler gelirdi. Kendilerine verilecek bir şeyler veya bir sadaka beklerlerdi. Bazen Efendimiz -Sallâllâhu Aleyhi ve Sellem-’in elinde verecek hiçbir şey olmazdı. Zaten çok zaman kendisi de aç olarak gezerdi. Efendimiz -Sallâllâhu Aleyhi ve Sellem-; elinde verecek bir şey olmadığında yoksulların o isteklerine karşı utanır, bir şey veremediği için yavaşça yüzünü belli etmeden yan tarafa çevirirdi. Bunun için Cenâb-ı Hak îkāz etti:

فَقُلْ لَهُمْ قَوْلاً مَيْسُورًا

“Hiç olmazsa kendilerine gönül alıcı birkaç söz söyle!” Yani: «Yüzünü çevirme, onları teselli et!»

Böylece Efendimiz -Sallâllâhu Aleyhi ve Sellem-, elinde maddî imkân olmadığı anlarda bile tebessüm ve tatlı ifadeleriyle hep infak hâlinde yaşadı.

Efendimiz -Sallâllâhu Aleyhi ve Sellem-; hayatın her türlü ahvâli karşısında dâimâ kucaklayıcı, huzur verici, dengeli ve teselli edici idi. Meselâ, Hendek Harbi’nde müslümanlar ağır bir imtihan geçirdiler. O kadar zor anlar yaşadılar ki; “Allâh’ın yardımı gelmeyecek mi?” diye içlerine şüphe düştü. O zaman Efendimiz -Sallâllâhu Aleyhi ve Sellem-;

“Esas hayat, âhiret hayatıdır.” buyurdu.

Sonradan Mekke fethi gibi büyük ve ihtişamlı bir zafer kazandığında da aynı hâl içindeydi. O, bir devenin üzerinde secde hâlinde Mekke’ye giriyordu. Zafer işaretleri yapmıyordu. Etrafına yine;

“Esas hayat, âhiret hayatıdır.” buyuruyordu.

Çünkü bu dünyadaki başarı ve mükâfatların hepsi izâfî. Ne kadar zafer varsa, hepsi Allâh’ın yardımıyla tecellî etmiştir.

Bu sebeple kul, dâimâ Cenâb-ı Hakk’a ilticâ hâlinde olmalı; malî, kavlî ve fiilî davranış olarak devamlı infak hâlinde bulunmalı, mütevâzı ve mütebessim yaşamalı.

İslâm’ın güler yüzünü çehresinde yansıtmalı.

Böylece içtimâî çevrede her zaman gönül alıcı ve gönül yapıcı olmalı. Bugün çatırdayan aileler altında ezilen bir nesil, sokakların insafına terk edilenler, narkotikte eriyenler ve fuhşun girdabında yok olanlar karşısında bizler de mes’ul değil miyiz?

Molla Câmî ne güzel ifade buyurmuş:

“Bir gönül al ki, hacc-ı ekber olsun.”

Kâinatta insanın inşa ettiği tecellîgâh Kâbe’dir. Fakat insan kalbi de Cenâb-ı Hakk’ın inşa ettiği bir tecellîgâhtır. O bakımdan en büyük ibâdet, gönül almaktır. En büyük felâket de gönül yıkmaktır.

Hazret-i Mevlânâ bu hususta da şöyle buyuruyor:

“Merhem ol, sakın diken olma!”

 

Muhterem Kardeşlerim

Merhem olmanın ilk adımı, paylaşmaktır. Sahip olduğumuz ilim, mal-mülk, hattâ güleryüz misâli neyimiz varsa, bunlarla çevremizdekilere merhem olabilmeliyiz. Bunun en güzel yolu, cimrilik ve israftan kaçınmaktır. Cenâb-ı Hak buyurur:

وَلاَ تَجْعَلْ يَدَكَ مَغْلُولَةً اِلَى عُنُقِكَ وَلاَ تَبْسُطْهَا كُلَّ الْبَسْطِ  فَتَقْعُدَ مَلُومًا مَحْسُورًا

“Elini boynuna bağlayıp cimri kesilme, büsbütün de açıp tutumsuz olma, yoksa pişman olur, açıkta kalırsın.”[13]

Hep kendine göre yaşamak yok. Etrafa bîgâne kalamayız. Cimrilik de israf da bu sebeple men edilmiştir. Çünkü israf, kendine harcama; cimrilik, kendine biriktirmedir. İkisinin de içtimâî yönü yoktur, diğergâmlık tarafı mevcut değildir. İki vasıf da insanın hodgâmlığıdır. Fakat Cenâb-ı Hak, hodgâm bir kul istemiyor, diğergâm bir kul istiyor. O hâlde israf da etmeyeceğiz, cimri de olmayacağız. Devamlı infak sahibi olacağız. İnfakta ölçü nedir? Bunu Cenâb-ı Hak şöyle îzah ediyor:

وَيَسْئَلُونَكَ مَاذَا يُنْفِقُونَ قُلِ الْعَفْوَ كَذَلِكَ يُبَيِّنُ اللهُ لَكُمُ اْلاَيَاتِ لَعَلَّكُمْ تَتَفَكَّرُونَ

“…(Rasûlüm!) Hayr u hasenât yolunda ne harcayacaklarını sorarlar. De ki: İhtiyaç fazlasını!..”[14]

Kardeşlerim Dengeyi çok iyi kurmak lâzım. İktisadî meselede Cenâb-ı Hakk’ın bir îkāzı var:

اِنَّ رَبَّكَ يَبْسُطُ الرِّزْقَ لِمَنْ يَشَاءُ وَيَقْدِرُ  اِنَّهُ كَانَ بِعِبَادِهِ خَبِيرًا بَصِيرًا

“Rabbin; dilediğine rızkı bol verir, dilediğine daraltır. Şüphesiz ki O, kullarından haberdardır. Onları çok iyi görür.”[15]

Her iki durum, yani bolluk da darlık da bir imtihandır. Bunlar acaba kulu cennet yolcusu mu yapacak, -Allah korusun- cehennem yolcusu mu? Kul her iki durumda da Rabbine kulluk ve rızâ hâlinde mi olacak, isyana mı bulaşacak?

Efendimiz -Sallâllâhu Aleyhi ve Sellem-’in bazen hiçbir şeyi bulunmadığı, yani evinde sudan başka bir şey olmadığı zamanlar oldu. Bazen de ganîmetler geldi ve Mekke ile Medine’nin en zengini olduğu zamanlar oldu. Her iki hâlde de O, dünya malına değer vermedi, onu Allah yolunda gerektiği şekilde tevzî ve infâk etti.

Varlık bir baht işi. Cenâb-ı Hak, dilediğine veriyor, dilediğine de vermiyor; o da baht işi. Vermesi de imtihan, vermemesi de imtihan. Kul her iki hâlde de Cenâb-ı Hak’tan râzı olacak, verdiği zaman israf etmeyecek, şükredecek, infâk edecek. Vermediği zaman da; «Sabredenleri müjdele!» (el-Bakara, 155) âyeti sırrınca yaşayacak. İnce bir sabır imtihanından geçecek.

Zaten âyet-i kerîmede ne buyuruluyor:

يَوْمَ لاَ يَنْفَعُ مَالٌ وَلاَ بَنُونَ. اِلاَّ مَنْ اَتَى اللهَ بِقَلْبٍ سَلِيمٍ

“O gün; ne mal fayda verir, ne de evlât! Ancak Allâh’a kalb-i selîm (temiz bir kalp) ile gelenler müstesnâ!” [16]

            Yani mal-mülk, evlât her şey burada kalacak. Dolayısıyla hayatı tamamen bunlara dayalı bir anlayışla şekillendirmek, neticede insanı müflis etmektedir.

Muhterem Müslümanlar

İslâm’dan önceki devre câhiliyye devri diyor ve onu temsil eden insanlara yaptıkları dolayısıyla haklı olarak kızıyoruz. O zaman geçim endişesi ve başka sebeplerle onlar çocuklarına kıyıyorlardı. Allah;

وَلاَ تَقْتُلُوا اَوْلاَدَكُمْ خَشْيَةَ اِمْلاَقٍ نَحْنُ نَرْزُقُهُمْ وَاِيَّاكُمْ اِنَّ قَتْلَهُمْ كَانَ خِطْأً كَبِيرًا

“Geçim endişesi ile çocuklarınıza kıymayın; onların da, sizin de rızkınızı Biz veriyoruz. Onları öldürmek gerçekten büyük bir suçtur.”[17]  diye evlât cinayetini yasakladı.

Ayrıca Cenâb-ı Hak;

وَاِذَا الْمَوْءُ دَةُ سُئِلَتْ بِاَىِّ ذَنْبٍ قُتِلَتْ

“Diri diri toprağa gömülen kıza, hangi günah sebebiyle öldürüldüğü sorulduğunda…”[18] beyânıyla çocuk cinayetinin âhirette büyük bir hesabı ve azabı olduğunu bildirdi.

Bugünkü devre ne diyeceğiz?

Câhiliyye devrinde kız çocuğu diri diri gömülüyordu. Bugün daha analarının karnındaki milyonlarca çocuk, kürtaj kasaplarının elinde parçalanıyor. Daha dünyaya göz açamadan… Annenin gözü önünde; kolu, bacağı, kafası kesiliyor. Anne de bunu, dünyada rahat yaşayayım, diye fedâ ediyor. Belki yarın o fedâ ettiği çocuk hayatta kendisine baston olacaktı… Bu kürtaj cinayeti yanında savaşlarda kirli emeller uğruna acımasızca katledilen sayısız yavrucağızlar da ayrı bir insanlık dramı…

Hâsılı bugün âdetâ yeniden hortlayan bir câhiliyye devrindeyiz.

Bu itibarla bilhassa şu aralar kendimizi Hakk’a lâyık güzel bir kul olup olamadığımız bakımından mîzân etmeliyiz. Acaba yaşanan felaket ve dramlarda bizim ne gibi kusurlarımız var? Toplumların huzur ve sekîneti için nasıl bir kulluk kıvâmında olmalıyız? İşte bu ve benzeri gönül muhasebeleri ile bugün bütün İslâm dünyasına çokça duâ edelim. Vatanımız ve milletimiz hakkında özellikle seher vakitlerinin feyizli ikliminde Rabbimize bol bol ilticâ edelim.

Allah memleketimize zevâl vermesin. Savaş kıvılcımlarını ülkeler ve masumlar daha fazla perişan olmadan rahmet bulutlarıyla söndürsün. Rabbim dünyaya inâyet ve huzur nasîb eylesin. Bizleri de dâimâ insanlığa faydalı, rahmet ve bereket tevzî eden güzel kullarından eylesin.

 

Âmîn!..

 

             Bu Vaaz Osman Nuri TOPBAŞ Hoca efendinin 2006 yılı Eylül Sayı: 19 Altınoluk Dergisindeki yazısından hazırlanmıştır.

 



[1] el-İsrâ, 23

[2] Hâkim, Müstedrek, IV, 170

[3] el-İsrâ, 24

[4] Yâsîn, 68

[5] el-İsrâ, 25

[6] Kāf, 16

[7] el-Enfâl, 24

[8] Lokmân, 33

[9] el-İsrâ, 26

[10] el-İsrâ, 26

[11] el-İsrâ, 27

[12] el-İsrâ, 28

[13] el-İsrâ, 29

[14] el-Bakara, 219

[15] el-İsrâ, 30

[16] eş-Şuarâ, 88-89

[17] el-İsra, 31

[18] et-Tekvîr, 8-9

YAZAR: Kadir Hatipoglu - Ocak 15 2020 13:37:14 · Adobe Reader Belgesi · Microsoft Word Belgesi · Yazdır
Önceki Vaaz Sonraki Vaaz
Online Bağış
Haftanın Hutbesi
19.06.2020 Halis Niyet Ve Samimiyet
12.06.2020 Müstakim Ol, Emin Ol Her Tasadan!
05.06.2020 Ahirete İnanan Mümin
29.05.2020 Hamdolsun Rabbimize
22.05.2020 Bir Ömrü Ramazan Gibi Yaşamak
15.05.2020 Kur’an’la Yaşamak
Kur'an-ı Kerim Dinle
DİB Kur'an Portalı
Ramazan Pakdil Sureler
Bünyamin Topçuoğlu
Bünyamin T.oğlu Aşirler
İlhan Tok Hatim
Abdussamed Hatim
Abdul Rahman Al Sudais
Ahmed Al Ajmi Hatim
F.Çollak Görüntülü Hatim
İshak Daniş Hatim
5 Hafız OK takipli Hatim
Mehmet Emin Ay Hatim
İsmail Biçer Ok Takipli
İsmail Biçer Aşr-ı Şerifler
114 Sure 114 Hafız
S.Hafızlar Görüntülü
Kur'an International
Tefsir
Cüz Cüz Kur’an Özeti
Elmalı Tefsiri
Elmalı Meali
Fizilali Kur'an
DİB Kuran Meali
Kur'an-ı Nasıl Anlayalım
Fıkıh
K.İslam Fıkhı
R. Muhtar-İbn-i Abidin
Gurer Ve Dürer
Mülteka El Ebhur
Kuduri Tercümesi
Nûru'l-îzâh Tercümesi
Büyük Şafi Fıkhı
Detaylarıyla Namaz
Hadis
Kütübüs-Sitte
Sahihi Buhari
Riyazuzsalihin
Ellü'lüü vel-Mercan
Hadis El Kitabı
40 Hadis ve izahı
Üye Adı
Parola

Şifremi unuttum - Üye Ol
Sayfa oluşturulma süresi: 0.03 saniye 9,151,320 Tekil Ziyaretçi
Copyright © 2012 islamda Hayat
Sitemizdeki Vaaz, Hutbe ve Yazılar kaynak göstermek şartı önceden izin Almadan Ticari Amaçlar Dışında Kullanmak Serbestir.

Tüm Bilgiler Ümmete Vakıftır copyright © 2002 - 2020